Het is zover, mijn eerste stukje voor op de Passing Shot website (bestuursintroductie niet meegeteld). Dit stukje schrijf ik als technisch commissaris, maar ook als nieuw lid. Ik ben nu net een maand in functie en dit bevalt me uitstekend. Als nieuw lid zo in het bestuur van je nieuwe vereniging, het had slechter kunnen beginnen. Een speciaal woordje van dank aan iedereen die mij heeft geholpen en een extra speciaal woordje van dank aan de voorzitter: Duko Drijfhout. Hij heeft ervaring en weet precies hoe hij dit bestuur moet leiden.
Om jullie niet te vervelen met een algemeen stukje zal ik het één en ander vertellen over mijn ervaringen. In Augustus heb ik al meegedaan met de clubkampioenschappen. Tijdens deze week werd mijn eerste bijnaam verzonnen: Tinkelbell. Nu snap ik zelf nog steeds niet hoe je dit kan bedenken, maar het verhaal gaat zo. Ik dubbel met Myron en ben dus zijn hulpje. Robin is het hulpje van Batman, maar dat is veel te stoer. Dus zoek je naar een ander hulpje..
Ik geloof dat ik het antwoord op mijn vraag heb gevonden tijdens het lezen van de andere stukjes op de website voor inspiratie en voorbeelden. Donderdag 21 maart 2011, Dirk Jan Kreder, titel: Peter en Wendy. Ik citeer: “Voor degene die het zich nooit gerealiseerd hebben: ik heb last van het Peter Pan-syndroom.” Zou dit misschien bijgedragen hebben aan mijn nieuwe bijnaam? Ik denk het wel.
Nu dat mysterie is opgelost kan ik over gaan tot de orde van de dag. Mijn eerste taken heb ik vervuld. Een wokkel georganiseerd (weliswaar verregend, schadevergoedingsprocedure loopt nog bij het KNMI), clubmiddagen begeleid, bestuursvergaderingen bijgewoond, inschrijvingen voor de training geregeld, overlegd met de trainer etc.. Hier kijk ikzelf erg tevreden op terug en alle leden hopelijk ook!
Ik heb al heel veel leuke momenten meegemaakt en veel gelachen. Clubmiddagen zonder tennis zijn ook een hele happening. Maar het mooiste moet nog komen: meteen in mijn eerste competitie voor Passing Shot kampioen geworden op de voorlaatste speeldag. Hulde aan al mijn teamgenoten. Over het feit dat ik er om zeer gegronde redenen helaas 1x op het verkeerde moment niet bij was hebben we het niet meer.
Ik ging competitie spelen met de gedachte met studenten heel veel lol te maken, te drinken en feestjes te bouwen. Nu bleek het iets serieuzer te gaan dan ik had verwacht, wederom moet ik mijn team toch weer bedanken, ik typ nu gewoon op vrijdagavond een stukje voor de website. Dat had ik hiervoor niet voor mogelijk gehouden. Stappen kan helaas niet, mijn team verwacht fitte spelers en we gaan tot het uiterste; half 10 aanwezig is 9 uur op de club, geen ge-maar, anders speel je niet. Als we uit spelen zorgen we dat we eerder zijn dan de thuisclub. Tussen de wedstrijden door gaan wij trainen op een vrije baan. That’s the spirit!
Oke, dat was enig cynisme richting een aantal teamgenoten, hopelijk vergeven ze het me, ik ben tenslotte de Benjamin . Ik ben heel erg blij dat ik meteen in een leuk team ben gekomen. Kom maar op met die ‘Peter-Pan’ streken. Mijn eerste streekje is al voorbereid, wat lekkers te drinken gekocht voor Arthur. Die jongen is morgen denk als een kind zo blij met een heel pak eigen Chocomel.
Tot slot wil ik nog zeggen dat ik iedere tennissende student aanraad om gezellig bij PS te komen spelen. In de voorjaarscompetitie hoop ik weer op veel stappende competitiespelers na een mooie competitiedag. De avond in Elit met een grote groep was super gezellig! Met vele kampioenen, degradanten en handhavers uit eten en ook nog stappen. Dat is het goede gevoel van Passing Shot waarmee ik dit stukje graag wil eindigen.
Robin, TB/TC